Zbliżająca się
pełnia
Kule sprzed trzystu tysięcy lat nosiły odciski ludzkich rąk. Te noszą moje.
Kasia Białek
Socjolożka z Uniwersytetu Wrocławskiego, która wybrała glinę. Pracownia pod Warszawą — las sosnowy, wydma, dwa piece; blisko dwadzieścia lat przy kamionce wypalanej w 1220°, własna masa, szkliwa kładzione jak farba. Ceramiki uczyła się od rzemieślników i artystów wrocławskiego Keramosu.
„Moja ceramika może nie przyciągnie wzroku, ale przyciągnie rękę. Jest do przeżywania i doświadczania struktury kamienia. To, czy jest ładna, jest drugorzędne — ona jest tworzona z intencją ukojenia."
Laureatka-finalistka konkursu „Anioły Rzemiosła" · członkini Nów. Nowe Rzemiosło · opisana przez Mariusza Szczygła w cyklu o polskich twórczyniach (Wysokie Obcasy Extra, 2026).
Zbliżająca się pełnia
Kamionka 1220°C, własna masa, angoby i tlenki. Seria otwarta — faz jest wiele.
- Pełnia I — mineralna, chropowata; księżyc po erozji unikat · inquire
- Pełnia II — pasmowa, z horyzontem zapisanym w szkliwie unikat · inquire
- Pełnia III — gładka, celadonowa, cicha unikat · inquire
Zainspirowane pierwszymi symbolicznymi artefaktami ludzkości: kulami sprzed 300 000 lat, z odciskami rąk. Symbole są nam ciągle potrzebne do porządkowania chaosu i szukania sensu.
Rozwarcie — seria 26 obiektów (2023) ▾
„Opowiadam nim o połączeniu ziemi z momentem rodzenia. Inspiruje mnie kobieca macica… Rozwarcie to tyle co otwieranie się, wyłanianie się nowego."
Kamionkowe wazony; kolekcja datowana 8 marca 2023. Obiekt z serii w obrocie aukcyjnym (Pragaleria, 2023). Dostępność — przez zapytanie.
Ulubione naczynia sygnowane na spodzie: VIII/2025/15 — miesiąc, rok, numer w roku. Nie wszystkie przechodzą próbę ognia.
Przedmioty codzienne — kubki „czas", „oddech", „nadzieja" — żyją osobno: NAP (Warszawa: Mysia 3 · Jagielska 73 · Łódź · Gdańsk). Tu mieszkają obiekty.
Zapis pamięci
Wystawy ▾
- NÓW W PEŁNI / Poza przedmiotem — BWA Bydgoszcz IV–VI 2026
35 twórców nowego rzemiosła; kuratorka Monika Osinkowska. Z tekstu kuratorskiego: „prace bliższe obiektom sztuki niż przedmiotom użytkowym… zapis myślenia i działania." · film galerii ↗
- Samorost — Thymka Studio, ul. Oczapowskiego 13, Warszawa 21–22 III 2026
Głęboko sensoryczne doświadczenie na równonoc wiosenną, „gdy światło zwycięża ciemność". Ceramika i kamienne naczynia, ceremonia herbaty (Łukasz · kohane.tea) i kawy (Sara · s_serotonina).
- Wnikam — z Agą Tymińską (Thymka), wystawa immersyjna 6 XII 2025
„Oczy zamknięte, słuchamy słuchowiska, przez chaszcze dotykamy dziwnych naczyń, jemy kamienie, a wszędzie unosi się kwiatowo-korzenny zapach. Idzie zima, koimy zszarpane nerwy, zapadamy się w ciemność." Fot. Magdalena Czapla Matuszewska (Runo Workshop).
- Anioły Rzemiosła — laureatka-finalistka, Pałac na Wyspie, Łazienki XI 2023
Konkurs Izabeli Łapińskiej pod patronatem Związku Rzemiosła Polskiego. „Praca na pograniczu rzemiosła i sztuki to raczej kurz, pot i łzy niż bal. Przez chwilę było więcej złota i blasku. Uznania dla pracy ludzkich rąk."
- Współczesna ceramika artystyczna — aukcja, Pragaleria 2023
Słowa — teksty artystki ▾
Kamień 2024
„Kamień mnie zachwyca, więc przerabiam glinę na jasne piaskowce, zielone malachity i agaty. Małe kamyki noszę po kieszeniach, żeby być bliżej. Przywołuję często letnie wspomnienie z greckiej wyspy, gdy leżę bezpieczna na ciepłym kamiennym brzuchu Ziemi."
O kulach i symbolach 2026
„Zainspirowała mnie informacja o pierwszych symbolicznych artefaktach. To były kule sprzed 300 000 lat. Są na nich odciski ludzkich rąk i podejrzenie, że były to przedmioty rytualne. Czego mogły być symbolem? Podejrzewam księżyc — jego obserwacja od zawsze była związana z cyklem życia na ziemi. Symbole są nam ciągle potrzebne do porządkowania chaosu i szukania sensu. Dla mnie to kojąca informacja, że odkąd istniejemy, to się nie zmienia."
O dialogu z materią 2026
„Jak zrobione, dlaczego, jak długo, czego nauczyły, co powiedział materiał, jak się z nim współpracowało? Ta część o dialogu z materią to dla mnie najciekawszy kawałek. Bo to jest rzemiosło i wymaga dobrej z nią komunikacji, szacunku, a może nawet miłości do tego, z czego tworzymy."
O rodzeniu — z katalogu „Rozwarcia" 2023
„Opowiadam nim o połączeniu ziemi z momentem rodzenia. Inspiruje mnie kobieca macica… Rozwarcie to tyle co otwieranie się, wyłanianie się nowego."
O ciele i pracowni 2022
„Ufam swojemu ciału w stu procentach — ono jest moim narzędziem, ono mnie prowadzi. (…) Moja pracownia to bezpieczna jaskinia… osobny pokój we mnie samej."
O czuciu i wnętrzu 2026
„Brać je po kolei do rąk i poczuć powierzchnię, dopasowanie, ciężar. Tylko tak wiem, czy mi się podoba. Liczy się wnętrze — czyli moje czucie. Każde z tych naczyń powstaje tygodniami, ma swoją i moją historię w sobie."
O lodzie i delikatności 2025
„Twardy jak kamienna ceramika lód plus delikatność, kruchość, wrażliwość. To nie kontrast — to możliwości."
Wnikam — słowo autorek 2025
„Kochamy rękodzieło, bo tam zaszyta jest historia. Przedmioty stają się zapisem ludzkich emocji i myśli, a nie pracy maszyn. Chcemy zachować ślad człowieczeństwa w zwykłych rzeczach. Wybieramy niedoskonałość wytworów ludzkiej ręki, bo tak budujemy bezpieczną przestrzeń." — z Agą Tymińską
O kruchości — pył i proch 2025
„Suche kwiaty są tak delikatne, w chwilę zamienią się w pył. To jest pył i proch. Jak wazon, który powstał z ziemi. To jest bliskie pokrewieństwo. Jak to widzę, czuję, płaczę. Moje łzy mieszają się z pyłem z suszu — dodaję je do gliny."
O przerabianiu siebie na glinę 2023
„Najwyraźniej zaspokajam swoją głęboką potrzebę, żeby cały czas przerabiać siebie na glinę." — wywiad „Sens kruchości", Anna Maruszeczko, Post Scriptum
Piszę na moich naczyniach to, co przychodzi do mnie w formie słów. A pod słowami są przestrzenie: bezkres, bezmiar, spokój, czułość, miłość, żar i płacz. Kasia Białek
Zapytaj o pracę
Obiekty z serii dostępne są wyłącznie przez zapytanie. Przedmioty codzienne — w salonach NAP (Warszawa) i OFF Piotrkowska (Łódź).
InquirePL / EN · prasa i press-kit: na życzenie
Księga Zachwytów
Kasia nazywa to swoją osobistą Księgą Zachwytów — „zapisuję pamiętnik codziennych zachwytów w ceramice." Obok muzealnej ciszy kul żyje druga ona: z ogrodu, z pór roku, ze światła w oknie pracowni.
„Maj to dla mnie święty miesiąc. Urodziłam się w maju i co roku przeżywam to jeszcze raz. Wzrusza mnie mokry od deszczu bez i konwalie. Spod ziemistych kolorów nawet na mojej ceramice wykiełkował jasnozielony."
„Czerwiec jest u mnie zielony i różowy, kolory przelewają mi się przez palce. Zaczynam dzień od wąchania kwiatków — i to jest dobry początek. Wczoraj pierwszy raz zakwitł mój trzynastoletni jaśmin."
„Letnie tęsknoty opisuję w ceramice. Ciepłe powietrze na skórze, psy opalające się, podróże w czasie do ogrodu Babci dzięki zapachowi floksów. Moje lato, miesiąc miodowy z córką, która teraz jest na innym kontynencie. Czas wypełniony życiem."
Fotografie pracowni: Sławek Bujnowski · @bujnowski_photography · naczynia codzienne: NAP (Mysia 3 · Jagielska 73)